साहित्य

कविता : आमा

विष्णु पाठक
बैशाख २६, २०८१ बुधवार

अ +
अ
अ -

एउटा मुहानले
कति निरन्तरता दिएको हुन्छ
मुहान हुँ भन्ने साबित गर्न
लाग्छ, यहि निरन्तरतामा
म यहाँ आमालाई देख्छु ।

पानीको मूललाई केही स्वार्थ छैन
पानी बगिरहन्छ
कहाँ कहाँ पुग्छ
कहाँ कहाँ बग्छ
सबैलाई भयो भन्ने बनाएर
समुन्द्र पुग्छ
लक्ष्य भेट्छ
लाग्छ, एउटा छोरोलाई लक्ष्य चिनाउने
म यहाँ आमालाई देख्छु ।

पानी,
समुन्द्र टेकेपछी हो, आकाश देख्ने
नत्र त हामिले झै
हजार ठक्करमा पिएचडी,
सयौ भेलमा मौन बस्नैपर्छ
आकाश देख्नैको निम्ति भए पनि
धैर्यताको समुन्द्र टेक्नैपर्छ
लाग्छ, धैर्यताहरुको पहाड देख्ने धैर्यता
जो संग हुन्छ, म यहाँ आमालाई देख्छु ।

समुन्द्र खोज्न एक चम्चा पानी
आगनदेखि दुगुर्छ
नाली भेट्छ
कुलो भेट्छ
अल्लि ठूलो नहर भेट्छ
अनि फेरि दुगुर्छ
नदि भेट्छ
लामो सास तान्दै समुन्द्र भेट्याउछ
लाग्छ, सर्व-शक्तिहरु पनि बडेमानका इच्छाहरुले
डोर्‍याउदो रैछ
यहि इच्छाशक्तिमा
म यहाँ
आमालाई देख्छु ।

बालुवा चाल्दै चाल्दै
सालिग्राम सङ घोलिदै
अमृत बन्दै
बाढीका मुडाहरुसंग घोच्चिदै
आधुनिकताको अँगालो
टर्बाइन घुमाउदै
जसरी
पुजा कोठाको जलदेखि
समुन्द्रको नुनसम्म
परिबर्तनसिलताको उच्चतम
शक्ति देख्छु
लाग्छ, म यहाँ आमा देख्छु ।

आत्मविश्वास
भरिएपछि
आफ्नो गन्तव्यको बासना
मङ्मङ्ती देखिन्छ
आफ्ना हरेक छहराहरुमा
म यो दुरदर्शिताको अभ्याससंग
लाग्छ, म यहाँ आमालाइ देख्छु ।

एक रुप अनेक काम
धनिदेखी गरिबसम्म
डाक्टरदेखि बिरामीसम्म
जङ्गलदेखि मंगलसम्म
बिज्ञानका ल्याबदेखि
झाक्रीका दुनासम्म
पबित्र मानिने
एक घुट्की पानीलाई
जसले करोडौं मूल्य बनाउन सक्छ
लाग्छ, म यहाँ आमालाइ देख्छु ।।।