साहित्य

कविता : कालो समय

सेतोमसी सहकर्मी

अ +
अ
अ -

कविता : कालो समय

कसैलाई धनैधनको मात्रै खोजी भइरहदा
कसैले भोको पेट पनि पाल्न सक्दैन यहाँ ।
मर्दा साथमा केही लग्न नसक्ने मान्छेले
दयाको दियो मनमा बाल्न सक्दैन यहाँ।

कोरोना रोग बढिरहेको देख्छु दिनहुँ तर
सहयोगको लागि हात बढाउन सक्दैन ।
आफू र आफ्नालाई मात्रै बचाउन खोज्छ
तर अरुलाई आफ्नो ठानेर बचाउँन सक्दैन ।

स्वार्थले भरिएका देशका चोर नेताहरुले नि
आज जनतालाई राहत दिन सक्ने रहेनछन् ।
भोटका लागी हामीबाट सधैं साथ माग्नेले नि
हामीलाई गार्हो पर्दा साथ दिन सक्ने रहेनछन् ।

प्रकृतिको स्याहारमा ध्यान नदिएकाले अचेल
सास फेर्ने अक्सिजनको चरम अभाव भएछ ।
पहिले स्वच्छ रहेको जल,जमिन र जङ्गल नै
प्रदुषणका कारण आजभोलि खराब भएछ ।

बालबालिकाको लागी शिक्षाको पहुँच छैन
हाम्रा युवाहरुको लागी कुनै रोजगारी छैन ।
भएको जागिर पनि सुचारु हुन सकेको छैन
खस्केको व्यापारिक क्षेत्र उठ्न सकेको छैन ।

कोरोनाले लक्ष्यको बाटो तटस्थ बनाएको छ
सकारात्मक समयलाई शुन्यताले छाएको छ
स्वास्थकर्मी र सुरक्षाकर्मी रातदिन खट्दै छन ।
दक्ष जनशक्ति सङ्क्रमितको रूपमा बढ्दै छन् ।

जे भएपनि अहिले सबैजना सुरक्षित भइ बसेर
कालो समयमा पनि मनमा आशा जगाई रहेर
कोरोना हटेपछिका लागि योजना गराउन लागौं
भित्री रुपमा सक्रिय बनी सपना सजाउन जागाैँ ।।

✍️अमृता भन्डारी (सानी), बुटवल