रेशम अधिकारी,काठमाडौं। जीवन एक यात्रा हो । यहाँ हजारौं सपनाको जन्म हुन्छ । कुनै सपना उनिन्छन, बुनिन्छन त कुनै  ताेडिन्छन । सपना तोडिन्छन भन्दैमा नदेख्न पनि त भएन  । भुईभरी रङ्गीबिरङ्गी धागोका गोलीहरु लडिरहेका छन् । कोही तान लगाउँदै छन्, कोही बुन्दै छन् । भोजपुरकि  अंकिता राईले  भने गलैचा बुन्दैछिन् ।
     

भोजपुर घर भै हाल काठमाडौं अपाङ्ग संघमा  'बिआईए फाउन्डेसन' जोरपाटीमा एक छोरा र श्रीमान सहित आफ्नो जीवन बिताउदै गरिकी  अंकिता राई यति बेला आफ्नो सपनाको घरमा पर्खाल लगाउदै छिन् । 

बाला उमेरमै पोलियो रोगको शिकार भएकी  अंकिता राईको कम्मर  तलको अंग चल्दैन ।   राईको दिनचर्या यसै गलैचा बनाउदै बित्छ ।  उनका  अनुसार एउटा गलैचा  बुन्न  एक मानिस लाई  लगभग २५ दिन लाग्छ ।  अंकिता  भन्छिन्, ‘गाडी दुर्घटनामा परेर श्रीमान पनि अपाङ्ग हुनुहुन्छ । अहिले यहाँ सिप सिकी  भविस्यमा आफ्नै गलैचा उद्योग खोल्ने सपना  छ  ।'

उनी भोजपुरबाट  काठमाडौँ आउदा  गलैंचाको नामै सुनेका थिईनन । सिक्न पनि अति गाह्रो कुरा थियो । तर पनि सकिन्छ भन्ने विश्वासले  सहज रुपमा सिक्दै छु । उनीहरुको रोजगारी चलेको छ र 'बिआईए' ले  पनि गलैंचा उत्पादन गरेको छ,” तामाङले भने ।

अपाङ्ग रहेका खगेन्द्र बहादुर बस्नेतको परिकल्पना अनुसार २०२६ सालमा स्थापना भएको ‘नेपाल अपाङ्ग सङ्घ खगेन्द्र नवजीवन केन्द्र’ बेसहारा अपाङ्गता भएका व्यक्तिको सहाराको थलो रहेको छ ।

राजधानीको जोरपाटी हुँदै साँखु जाने बाटोमा नारायणटार चोक र बागमती पुलको बिचमा अबस्थित  खगेन्द्र नवजीवन केन्द्रमा आफ्नो नियमित व्यक्तिगत काम गर्न नसक्ने ‘क’ वर्गका पूर्ण अपाङ्गता भएका व्यक्तिलाई सेवा प्रदान गर्दै आएको छ । यहाँ  अबस्थित १८ जना अपांगहरुको खर्च नेपाल सरकारले गर्छ भने बाँकी केन्द्रले कार्यालय परिसर अगाडिका सटर भाडाबाट हुने आम्दानी तथा विभिन्न दाताको सहयोगमा व्यवस्थापन गर्दै आएको छ ।

शारीरिक असक्षमता कसैको रहर हुदैन । यो त कुनै  पनि मानिसहरुलाइ मात्र हुन सक्ने प्राकृतिक कुरा हो ।जसलाई जसरी पनि र जहिले सुकै हुन  सक्दछ। शारीरिक रूपमा असक्षम भएको मानिसहरुलाइ कठैबरा छि:छि र दुरदुर हैन सहानुभूति माया र अबसरको अनुभूति दिन आबश्यक हुन्छ।